Snel zoeken

Subscribe to our newsletter

About Projekt Duga

Projekt Duga means Project Rainbow. In the rainbow we see the desire of God to enter into a covenant with people. Our project is located in the "Kordun" (former Krajina) a deserted area in the inlands of Croatia, near the border with Bosnia. The region is characterized by the presence of minorities: Serbian returnees, Croatian Muslims and Bosnian Croats who fled after the war from Bosnia. It is a forgotten region. In all a great challenge to the power of the Gospel, the only message that can lead to genuine reconciliation. The project has been running since May 1999 and focuses mainly on elderly and children and youth.

At the moment we give particular attention to the children's weekend club (Lion Gang), the annual summer and winter camps, while we are looking for groups that want to visit us. The project has its own campsite and can accommodate 30 people. The campground is maintained by the local youth and children of Lion Gang and the groups that come to visit us. For 2016 we still have room for four groups. The purpose of the camping site is to make it a "Do-It-Yourself-Camp" and to offer a base for reaching out to the people in Croatia and Bosnia.

Login Form

Tuesday, 11 December 2012 23:29

2012 Posedarje herinneringen

Written by
Rating
(0 votes)

Herinneringen zijn belangrijk. Zij laten zien hoeveel een kamp waard is geweest. Wat is er blijven hangen bij de kinderen en jongeren die mee zijn geweest? Wat weten de vrijwilligers zich nog te herinneren? Wat is het gevoel bij het terugdenken aan een kamp na een aantal jaar? Hier wat herinneringen.

Door Meindert A. Jorna: Ik kan me herinneren (ik schrijf dit december 2012) dat we twee kampen hebben gedaan. Een jongerenkamp en een kinderkamp. Dit was de eerste keer dat we jeugd zo opdeelden in leeftijdsgroepen. We zaten voor het eerst in Posedarje. Thema: Ontmoeting. Mijn wens daarbij was: dat jongeren zouden nadenken over het belang en de mogelijkheid van een ontmoeting met God zodat hun geloof niet een religieus ritueel zou blijven.

Ik herinner me dat ik woensdagochtend boos ben geworden op de jongeren. Ik was teleurgesteld. Of was ik alleen naar moe? Tijdens het ontbijt zei ik boos dat ik teleurgesteld was in hun eigen bijdrage. Ze hingen er teveel bij. Dagboeken werden niet goed bijgehouden, de ontmoetingen 's avonds waren niet goed voorbereid, en ik had blijkbaar meer inbreng en enthousiasme verwacht. Die dag beleefde ik als een omkeer. We hebben uiteindelijk een goede week gehad.

Ik kan me ook nig herinneren dat de verschillende groepjes onderlinge ontmoetingen moesten organiseren. Dat ging bij groep rood met veel lol. Geel (de meiden) kwamen hierin moeilijk op gang en leken een leiderschap probleem te hebben. Helena was nieuw en leek niet makkelijk "gezag" van de andere meiden te kunnen accepteren.

Pas de derde dag durfde ik het aan om de zeilboot vanuit Maslenica op te halen. De groepjes hebben allemaal met me gezeild maar het was jammer dat we niet eerder die zeilboot erbij gehaald hebben. Het was een succes.

Het programma vond ik succesvol na het dramastukje over de hindernis tussen God en mensen. Dit werk uitgespeeld met kartonnen dozen (de muur, dat waren de verkeerde dingen c.q. de zonden die scheiding maakten), binnenbanden tractor (groot voor de duivel en klein voor de mens), portofone (God werd gebeld met deze portofone (= gebed) en greep daarna in. Vanaf deze dag (woensdag, de dag dat ik boos was geworden) kreeg het kamp een driedimensionaal karakter omdat we geestelijk de diepte in konden gaan. Elke groepje kreeg 2 kartonnen dozen waarop zij zaken konden plakken die er voor zorgden dat er een muur beleefd wordt tussen God en de mensen. 's Avonds werd van deze 8 dozen een grotere muur gemaakt en iedereen kon met het pistool van Manuel proberen om zijn eigen zonde de raken.

 

Read 9471 times Last modified on Friday, 01 March 2013 00:45
Login to post comments