Het winterkamp van 2012 (Soldaten van gerechtigheid) is gisteravond, 30 december 2012, tot een einde gekomen. Daarmee ook het jongerenprogramma van 2012. Tijd voor een evaluatie en opstellen van een planning en strategie voor 2013. Ik maak hier een begin met de evaluatie. Opmerkingen, ideeen, ervaringen en adviezen zijn zoals altijd welkom. Zeker ook van degenen die in 2012 op wat voor wijze dan ook, hebben meegedaan.

Evaluatie en aandachtspunten

Van het einde naar het begin terugkijkende: Het winterkamp was uiteindelijk erg geslaagd. Maar opnieuw een andere groep deelnemende jongeren dan verwacht. Dat lijkt mogelijk minder erg dan het is want van de groep van 7 jongeren die bijvoorbeeld mee is gegaan op mini DTS (Discipelschap Training School) naar Nederland (er zouden 8 meegaan, maar Eldin viel af op dag van vertrek terwijl Nenad in de plaats van Edis meeging), hebben er maar 3 personen meegedaan aan het winterkamp: Dragan Borota en Ismet Sabic en Patricija Obad. Kristina Kicic komt al weken niet omdat zij thuisblijf straf kreeg vanwege haar slechte cijfers betreffende wiskunde. Tijdens het winterkamp kon ze meedoen maar ondertussen is ze verwikkeld in een verliefdheidsaffaire met Eldin Sabic en kwam ze niet opdagen. Haar zus Nikolina is in een verliefdheidsaffaire beland met Daniel Raka uit Servie die hier als vrijwilliger zou komen helpen en die ik dus niet kon ontvangen hier. Nikolina kwam uiteindelijk ook niet. Nenad komt niet sinds hij terug is uit Nederland en is druk met het vertellen van allerlei onwaarheden over ons. Ook Paula is verwikkeld in een tienerliefde. Kortom: de pubertijd beleven deze tieners nogal heftig wat betreft hormonen en verliefdheid en relaties krijgen voorrang boven een bijdrage aan het werk hier.

Teleurstelling

Door dit soort situaties moeten we als echtpaar en ook als gezin ons voor de start van een kamp altijd eerst door heel veel teleurstellingen worstelen. Ook dit jaar heb ik het winterkamp vlak voor de start willen afblazen. Teleurstelling was er ook in relatie to Roberta Kraus (doet toch altijd mee?), haar broers Viktorio en Leonardo waar we in de zomer nog een aparte sponsoractie voor hebben gedaan om ze mee te krijgen naar de zee, familie Horvatinec met hun vier kinderen, Nikolina Matosevic die niet mag komen omdat wij een sekte zijn, Helena Kasljevic waar we niets van horen, Dalibor Martijevic die aangaf te willen komen en waar we uiteindelijk niets van hoorden en nog een tiental anderen. Kortom: een te grote taak voor ons om hen allemaal bij de les te houden.

Mogelijkheden

Maar ook hebben het winterkamp en zeker ook de zomerkampen mogelijkheden laten zien. Het waren alledrie prachtige kampen met voldoende deelnemers. Blijkbaar doen er ook altijd kinderen en jongeren mee vanuit onverwachte hoek. Daar zouden we meer naar op zoek kunnen gaan. Ik denk aan de kinderen van Katarina Zarifovic, Zeljka en Tonka Matijevic, de kinderen van Marinko en Djana en de basisschool in Vojnic met 400 leerlingen. Allemaal kinderen die mogelijk mee hadden willen doen als we daar meer tijd aan hadden kunnen geven. Maar nu hebben we al onze tijd aan de groep jongeren gegeven waarvan verwachtten dat ze mee zouden doen en toen die niet kwamen opdraven, was daar teleurstelling, ontmoediging, en te weinig tijd om andere kinderen en jongeren er bij te betrekken. Ik heb veel gedacht aan de woorden van Jezus in de trant van: wil men niet horen, ga dan verder naar mensen die wel willen horen. Mogelijk moeten we er voor oppassen geen tijd te verliezen met jongeren die ook uit zichzelf wel een keus zouden kunnen maken omdat ze daarvoor genoeg bij ons hebben meegemaakt.